Een aantal van jullie zal na het lezen van dit schrijven misschien zich drie keer achter de oren krabben, anderen vinden wellicht herkenning of ook erkenning in onderstaande gedachten over de toekomst van de kunsten. Mijn bedoeling is anderzijds dan ook een open discussie op te roepen over het onderwijs dat wij nu geven aan de kinderen van de Vooropleiding waarin de niet te stoppen digitalisering een gegeven is waar wij hoe dan ook op moeten anticiperen.
Persoonlijk heb ik inhoudelijk altijd veel moeite gehad met het woord “talent”: wat is dat nu precies om talentvol te zijn op muzikaal, dans of beeldend vlak?. Waar ik binnen deze discussie altijd op stuitte, was dat per definitie het omschrijven van talent andere kinderen uitsluit als zouden deze kinderen in onze vakgebieden over minder aanleg, minder talent beschikken.
Door mijn -hoop ik althans- voortschrijdend inzicht constateer ik dat wij nu in de digitale renaissance terecht zijn gekomen: de tweede wedergeboorte is naar mijn mening een feit, en een vaststaand gegeven. Creativiteit zal voor iedereen ongeacht afkomst, opleiding of professie een basisvaardigheid gaan worden en het stimuleren daarvan een recht. Zeker in een wereld als deze met continue veranderingen die met name door het onderwijs niet meer op de voet gevolgd kúnnen worden, zal creativiteit en het scheppend denkvermogen een centrale en vakoverstijgende functie krijgen om goed te kunnen blijven ageren op de vele veranderingen die plaatsvinden binnen de wereld waarin wij leven. Het proces om mede door divergent denken waardevolle ideeën te realiseren, zal een belangrijke plaats innemen binnen het voortgezet onderwijs.
Ik ben door mijn ruime ervaring nu de mening toegedaan dat juist de vakken, muziek, dans en beeldend die creativiteit en het divergent denken van oudsher hoog in het vaandel hebben staan de kinderlijke creativiteit beknotten door inhoudelijk en technisch dogmatisch onderwijs. Door deze zeer traditionele vakinhoudelijke benadering die geen aansluiting meer vindt bij haar omgeving en de maatschappij in het bijzonder, maken deze vakken zichzelf voor de toekomst irrelevant en zullen er in de toekomst in het geheel niet meer toe doen. Wij worden door de digitale renaissance in (scheppende) creativiteit en innovatief denken aan alle kanten voorbijgestreefd. Muziek, dans en beeldend zal in zijn huidige traditionele vorm -ook binnen het onderwijs- moeten gaan verdwijnen en plaats moeten gaan maken voor een geïntegreerd aanbod waarin moderne technologie een sleutelrol vervult.
Allemaal leuk en aardig maar waarom vertel ik jullie dit? Kan de zon voor ons vak nog aan de horizon gaan schijnen? Mijn antwoord daarop? Jazeker! Ik heb dit getracht creatief digitaal duidelijk te maken in onderstaand schema.
Muziek, dans en de beeldende afdeling zal het curriculum, de traditie, het erfgoed in een andere aangepaste vorm moeten gaan onder brengen in het vak Creatieve Technologie.
Creatieve Technologie, het vak waar alle uitingen van de menselijke creatieve cultuur weer verenigd wordt met de wetenschap en net als tijdens de renaissance van Leonardo da Vinci complementair aan elkaar zijn. Auditorials + Visuals + Coding = Creatieve Technologie.
De kansen liggen voor het oprapen in een overgangssituatie naar een nieuw kunst- en cultuuronderwijs bij ons op school. Ik weet dat deze statistieken kloppen omdat ik ze net zelf verzonnen heb:). Met muziek, dans en beeldend in de nieuwe renaissance, nieuwe wegen bewandelend, de platgetrapte paden achter ons latend, weet ik zeker dat we veel verder kunnen komen.
Hans Braakmann © 2013
“In times of change,learners inherit the earth; While the learned find themselvesbeautifully equipped to deal with a world that no longer exists.” Eric Hoffer.
Zij verbindt muzikale ontwikkeling aan een curriculum – het muzikale harnas, dwangbuis zo u wilt – van ongeveer 120 jaar geleden. Pianisten, krijgen tijdens hun studie zo gratis en voor niks het “Rubinstein syndroom” cadeau. Lees in deze context als aanvulling op het “Rubinstein syndroom” de doping satire vanuit een serieuze ondertoon van pianist Simon Tedeschi. Een herkenbaar verhaal voor professionele musici alsmede conservatorium studenten over het gebruik van beta blokkers in de klassieke muziek. http://bit.ly/WndPrc
Neem nu als voorbeeld André Previn. André Previn is niet de grootst levende pianist, hij is niet de grootst levende dirigent en is ook niet in het bezit van de grootste muzikale prijzenkast. Eveneens schrijft niet de meest inspirerende of controversiële filmmuziek. André Previn is eigenlijk in niets de grootste, wat hij waarschijnlijk ook zal erkennen – hij staat eigenlijk heel nuchter en met beide benen op de grond.
Nee? Laten we een slot doen op en de sleutel voorlopig opbergen betreffende alle muziek van vóór 1960. Het is welletjes geweest.
Een mooie maar evenzo belangrijke bijkomstigheid van het doel van deze pagina is de vorming van een “community” van muziekgekken om met elkaar op een creatieve, vernieuwde en verfrissende manier nieuwe wegen te bewandelen binnen het gevarieerde muzikale landschap.
Recent Comments